புதன், 13 டிசம்பர், 2017

934. ஆர்.சூடாமணி -2

குழந்தையின் அழகு! 
 ஆர். சூடாமணி 



====

"எங்க குழந்தை!" தம்மைத் தாண்டி வெளி வந்த சொற்கள் அந்த உதடுகளுக்கு இன்னமும் ஒரு புதிய ஒளி தான். இன்னமும் அதன் மகிழ்ச்சியில் அவை வியப்புற்று நின்றன.
எதிர் முகத்தில் கேள்விக்குறி.
"உங்க....?"
"எங்க குழந்தை."
உதடுகளில் மலரும் புன்னகைப்பூ. நாவில் சுரக்கும் அதன் தேன். ராஜனை அவன் வசமின்றியே இன்பம் சிரிப்பாக ஆக்கிரமித்தது.
எதிரே கல்லான மௌனம்.
சிரிப்பை நிறுத்திக் கொண்டு ராஜன் கேட்டான். " என்ன அப்படித் திகைச்சுப் போயிட்டே வாசு? எங்க குழந்தை தான், அதிலென்ன சந்தேகம்?"
வாசு சுதாரித்துக் கொண்டான். பேச முயன்றான். முடியவில்லை.
"நம்பிக்கை வரவில்லையா வாசு? பேப்பர்ஸ் காட்டட்டுமா?"
"சேச்சே! டோன்ட் பி ஸில்லி.. ரொம்ப சந்தோசம் ராஜா. நல்ல முடிவு தான் பண்ணியிருக்கிங்க ரெண்டு பேரும்."
"பேபி, இந்த மாமாவுக்கு குட் மார்னிங் சொல்லு?"
ராஜனின் அணைப்பிலிருந்த வடிவத்துக்கு இன்னும் ஒரு வயது நிறைந்திருக்காது. உலகம் அதற்கு ஒரு புதுப்பொருள். ஒவ்வொரு காட்சியும், ஒவ்வொரு ஒலியும் அதன் முகத்தில் ஒரு பெரிய கண்டுபிடிப்பாய் விடிந்தது. கண்கள் இடம் இடமாய்த் தாவிக்  கவ்வின. குழந்தைக்குப் பேச்சு இன்னும் வரவில்லை. அவன் காட்டிய திசையைப் பார்த்து சிரித்தது.
“மாமாவுக்கு குட்மார்னிங் சொல்லும்மா, பேபி!”
ராஜன் குழந்தையாகி விட்டான். மழலை பேசிக் கொஞ்சினான். பேபியின் உருவில் தன் பூரிப்பை நோக்கிப் பேசினான். பல்லாண்டுக் கனவுகளின் சாரமான ஒன்று அவன் கரங்களில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் கனவின் உருவகம் ஒரு தனி நபராய்ப் பரிணமிக்க காலம் செல்லும்.
குழந்தை ஏதேதோ சப்தங்களை எச்சில் தெறிக்கும் களிப்புடன் வெளியிட்டது.
“அட, குட்மார்னிங் சொல்றாளே என் பேபி!” ராஜன் குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான். “எங்கே மாமாவுக்கு ஒரு முத்தம் கொடு பார்க்கலாம்?”
வாசு திடுக்கிட்டு லேசாய் பின்வாங்கினான். நண்பன் நீட்டிய உருவம் தன் மீது உரசி விடுமோ என்று முகம் கூசியது. ராஜன் அவன் நண்பன் தான். அதற்காக? நிஜமாகவே ராஜனின் குழந்தையாயிருந்தால் பிரச்சினையில்லை. வாசு வலியச் சென்று தூக்கிக் கொஞ்சுவான். இதுவோ? ‘எங்க குழந்தை.’ அப்படித்தானா? அவ்வளவு சுலபத்தில் அமைந்து போகிற உறவா இது? ‘ஆம்’ என்று வலியுறுத்தும் நண்பனின் இந்த ஒளிமுகம் தான் எத்தகைய புதிர்!
“வேணாண்டா!... பாவம். சின்னக் குழந்தை. தொந்திரவு பண்ணாதே...”
“இதிலே தொந்திரவு என்ன?”
ஆனால் பேபியே சட்டென்று தலையைச் சாய்த்து ராஜனின் கழுத்தில் புதைந்து கொண்டது.
“அட, என்ன வெக்கம் இதுக்கு, பார்த்தியா! உனக்கு மாமா வேணாமா? அப்பா தான் வேணுமா? அட கண்ணு!” ராஜன் மீண்டும் குழந்தையை அணைத்து முத்தமிட்டான். பிறகு, உக்காரு வாசு” என்றான்.
இருவரும் உட்கார்ந்த போது ராஜனின் மனைவி உள்ளேயிருந்து வந்தாள்.
”சந்திரா நம்ம பேபியை வாசுவுக்கு காட்டிக் கிட்டிருந்தேன்.”
“எங்க பேபி ரொம்ப அழகாயில்லேங்க,” என்றாள் சந்திரா கணவனின் நண்பனிடம். பதிலை அவள் எதிர்பார்த்தாய் தெரியவில்லை. ராஜன் இந்தக் கேள்வியை ஒரு சாங்கியமாய்க் கூடக் கேட்கவில்லை
என்பது வாசுவுக்கு நினைவு வந்தது. தங்களுடைய குழந்தையின் அழகைப் பற்றி இருவருக்குமே சந்தேகமில்லை போலும்.
அவர்களுடைய குழந்தை!
“இருங்க. காப்பி கொண்டு வரேன்” என்று சந்திரா மறுபடியும் உள்ளே போனாள். நண்பர்கள் உரையாடினார்கள். ரஜனின் வாய் யந்திரமாய் பேசியது. ஆனால் கண்கள் பேபிக்கே அர்ப்பணம். கரங்களுக்கு
அந்தப் பூஞ்சதையே ஸ்பர்ச சுகத்தின் எல்லை.
விருந்தோம்பலை முடித்து விட்டுச் சந்திராவும் வந்து உட்கார்ந்து உரையாடலில் கலந்து கொண்டாள்.
“பேபி, அம்மா கிட்ட வரியா?” என்றாள், சிறிது நேரத்தில் குழந்தையை நோக்கிக் கரங்களை நீட்டியவாறு.
பேபி தலை நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்து சிரித்தது. சந்திரா குழந்தையை ராஜனிடமிருந்து வாங்கினாள். அது அவள் உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்டது.
“அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரையும் நல்லா புரிஞ்சு போச்சு பேபிக்கு!” என்று சந்திரா அதன் அடர்த்தியற்ற செம்பட்டை முடியை மெல்லத் தடவிக் கொடுத்தாள்.
“பின்னெ? பேபிக்குட்டிக்கு டாப் ஃ ப்ளோர் நல்ல கெட்டியில்லே?” ராஜன் உல்லாசமாய்க் குழந்தையின் மோவாயை ஒரு விரலால் தொட்டுக் கிளுகிளுப்பூட்டினான்.
கிளுகிளுத்துச் சிரிகும் குழந்தையை அணைத்துக் கொண்டு சந்திராவும் சிரித்து, “ஆமாம், கெட்டி தான், அம்மா மாதிரி!” என்றாள்.
“ஏன், அப்பா மட்டும் மக்கோ? பார்த்தியா பேபி, அம்மா எப்படி அப்பாவைத் திட்டறாங்கன்னு, அம்மாகிட்ட்டே இருக்காதே, இங்கே வந்துடு!” என்று கரங்களை நீட்டினான் ராஜன்.
சந்திரா பேபியைத் தன்னோடு அழுத்திக் கொண்டு,”ஆசையைப் பார்க்கலே! இத்தனை நேரமா உங்களண்டை தானே வச்சிருந்தீங்க! இப்பதான் நான் வாங்கிக் கிட்டேன், ஏதோ சாக்குச் சொல்லி உடனேதிருப்பி எடுத்துக்கிடனுமா? நீங்களே பாருங்க மிஸ்டர் வாசு. உங ஃப்ரெண்ட் செய்ற அக்கிரமத்தை?” என்றாள் உல்லாசமாக.
வாசு அந்தத் தம்பதியை மாறி மாறிப் பார்த்தான். இரு முகங்களிலும் மென்மையும் பாசமுமான ஒரே பாவனை. நாற்பதாண்டுகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து வாழ்ந்தால்  கணவன் மனைவியரிடயே ஒரே மாதிரி முகபாவம் உருவாகி விடுமென்று சொல்வார்கள். நாற்பதாண்டுகள் வேண்டாம் ஒரு குழந்தை போதும் அந்த ஒற்றுமையை உருவாக்க என்று இப்போது தோன்றியது.
குழந்தை! ”எங்க குழந்தை” என்கிறார்கள். இவள் அம்மாவாம், இவன் அப்பாவாம். பற்பல வைத்தியர்களின் தொழில் முறைத் தீர்ப்பு ஒரு பொருட்டே இல்லை என்பது போல், உடலுக்கு ஒரு கர்ப்பம் அவசியமே இல்லை என்பது போல், எங்கோ விழுந்த ஒரு வித்து ஏதோ ஒரு விடுதியில் ஒதுங்க ‘அது இங்கு தான், அது எமக்குத் தான்’ எனும் அங்கீகாரமே எல்லாமாய் விளங்க முடியும்’ என்பது போல் இவ்விரு முகங்களில் புலனாகும் இந்தச் சாதனை, இந்த மகிழ்ச்சி...
எப்படி முடிகிறது இவர்களால்?
சிறிது நேரம் மூவரும் உரையாடலில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டார்கள். அரசியல், சினிமா, இலக்கியம், குடும்பம், ஆபீஸ், சமூக நிலவரம் என்று பல்வேறு பொருட்களைப் பேச்சு தொட்டுச் சென்றது. சந்திராவின் மடியில் பேபி தூங்கி விட்டது. அதைக் கீழே இறக்காமலேயே அவள் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.
“சந்திரா தூங்கற குழந்தையை ஏன் மடியிலேயே வச்சிக்கிட்டிருக்கே? நன் எடுத்துப் போய்  தொட்டில்லே போடறேன். கொண்டா” என்று எழுந்தான் ராஜன்.
சந்திரா கொடுக்கவில்லை. “வேணாங்க, இன்னும் அது அசந்து தூங்கலே. தொட்டா முழிச்சிக்கும்.”
சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்த பின், “இப்ப கொண்டா பேபியை” என்றான். அவள் மடியிலிருந்து ராஜன் பேபியை தூக்கிக் கொண்டான். அது சிணுங்காத போதிலும், தட்டிக் கொடுத்தான். உள்ளே எடுத்துப் போய் தொட்டிலில் போடவில்லை... கையில் அணைத்தபடியே அங்கு உட்கார்ந்து சினிமா விமர்சனம் செய்தான்.
“இப்போ இந்தப் பாரதி ராஜா வந்து...”
நேரம் கடந்தது. சினிமாக்கள் அக்கு அக்காகப் பிரித்து அலசப்பட்டன.
“தொட்டிலிலே போடப் போறேன்னு சொல்லி என்கிட்டே இருந்து வாங்கிக்கிட்டீங்களே? போடல்லேன்னா இப்படி மறுபடி என்கிட்டே கொடுங்க. ரொம்ப நேரமா வச்சிருந்தா உங்களுக்கு கை நோகும்” என்றாள் சந்திரா.
“இப்பத்தான் அசந்து தூங்க ஆரம்பிச்சிருக்குது, அசைக்க வேணாம்னு பார்க்கிறேன். கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கட்டும், சந்திரா. உனக்கும் கால் மரத்துப் போகுமில்லே.”
ஒரு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு கடைசியில் வாசு வீட்டுக்குக் கிளம்பிய போது கணவனும் மனைவியும் வாசலுக்கு வந்து விடை கொடுத்தார்கள். இப்போது பேபி சந்திராவின் கரத்திலிருந்தது. இன்னும் உறக்கம் முற்றிலும் தெளியாத கண்களைக் கொட்டியது. அந்த வீட்டில் ஒரு தொட்டில் அவசியமே இல்லை என்று வாசு நினைத்துக் கொண்டான்.
“மாமாவுக்கு டாட்டா சொல்லும்மா பேபி!” என்று சந்திரா பேபியின் கையைப் பற்றி அவன் பக்க்மாக அத்ற்கு வலிக்காமல் ஆட்டினாள். ராஜன் பேபியின் கன்னத்தை மிருதுவாய் வருடினான்.
சற்று அழகான குழந்தையாகவாவது தேர்ந்தெடுத்டிருக்கக் கூடதா? ஆனால் இவ்விருவரும் - இந்த அம்மாவும் அப்பாவும்? அதைப் பார்க்கும் போது, அதைத் தீண்டும் போது, அதை நோக்கிப் புன்னகை செய்யும் போது, அது அழகாகி விடுகிறதே! எப்படி?
“நான் வரேன் ராஜா! வரேம்மா.”
பேபிக்கு டாட்டா சொல்ல வேண்டுமோ? “ டாட்டா பேபி!”
வாசு வேகமாய் வெளியே நடந்தான். பஸ் ஏறினான். தன் வீட்டை அடைந்தான்.
உள்ளே நுழையும் போதே அழுகைக்குரல் கேட்டது. “சனியனே, இனிமே கிளாஸைக் கீழே போடுவியாடா?...
“கை நழுவிடுச்சு, வேணுமிண்ணே போடலே...”
“அப்படி நீ சொல்லிட்டா ஆயிடுச்சா? எங்களுக்கு நஷ்டம் நஷ்டம் தானேடா? துக்கிரிச் சனியன், உன்னை உட்கார வச்சுத் தண்டச் சோறு போடறதுக்குப் பலன் இதுவா? இனிமே கிளாஸைக் கீழே போடுவியா? திரும்பவும் போடுவியா?”
“ஐயோ அடிக்காதீங்க அத்தை. இனிமே போட மாட்டேன். ஜாக்கிரதையாயிருக்கேன். அடிக்காதீங்க... ஐயோ நோகுதே. அத்தை அடிக்காதீங்க...”
வாசுவின் சகோதரியின் மகனும்-- தாய் தந்தையை இழந்த அனாதையாய் அவனிடம் வளர்ந்து வருபவனுமான ஏழு வயதுச் சிறுவன் வாசுவின் மனைவியிடம் அடி வாங்கிக் கதறிக் கொண்டிருந்தான். இது போன்ற காட்சிகள் அவ்வீட்டில் புதியதல்ல. வாசுவே கூட எவ்வவளவோ முறைகள் அந்தப் பையனைத் திட்டியும் அடித்தும் இருக்கிறான். ஆனால் இன்று வாசு அக்காட்சியால் இன்னதென்று விளங்காத ஒரு கலக்கம் கொண்டு நின்றான்.
நண்பன் வீட்டு திடீர்க் குழந்தையை அழகாக்குவது எது என்பது அவனுக்கு அக்கணம் புரிகிறாப்போல் இருந்தது.

[ நன்றி: தினமணி கதிர் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
ஆர்.சூடாமணி

செவ்வாய், 12 டிசம்பர், 2017

933. சங்கீத சங்கதிகள் - 140

நாதஸ்வர சக்கரவர்த்தி
கல்கி

டிசம்பர் 12. டி.என்.ராஜரத்தினம் பிள்ளை அவர்களின் நினைவு தினம்.
===

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் நெடுங்காலம் நடந்து வந்த போர்களைக் குறித்துக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அதே மாதிரியாக ஸ்வரங்களுக்கும் அபஸ்வரங்களுக்கும் நீடித்த பெரிய யுத்தம் ஒரு காலத்தில் நடந்தது. இந்த யுத்தத்தில் அபஸ்வரங்களின் கட்சி ஜெயித்துவிடுமோ என்று ஒரு சமயம் பீதியுண்டாயிற்று. ஏனெனில் ஸ்வரங்களின் சைன்யம் கணக்குக்கும் வரையறைக்கும் உட்பட்டது.

இத்தனை வீரர்கள்தான் என்று எண்ணிவிடலாம். இந்த வீரர்கள் இன்னின்ன ஸ்தானத்திலே நிற்க வேண்டும் என்ற வரையறையும் இருந்தது. ஆனால் அபஸ்வரங்களின் சைன்யமோ இராவணனுடைய மூலபலத்தைப் போல அளவிட முடியாத எண்ணிக்கை கொண்டதாயிருந்தது. புற்றிலிருந்து கிளம்பும் ஈசனைப் போல அபஸ்வரசேனா வீரர்கள் முடிவில்லாமல் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வரையறை, ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு எதுவும் இல்லாமல் நினைத்த நினைத்த வேளைகளிலெல்லாம் கிளம்பிக் கண்ட கண்ட இடங்களிலெல்லாம் புகுந்து தாக்கினார்கள். ஸ்வரங்களின் பாடு மிக ஆபத்தாய்ப் போய்விட்டது. இந்தப் பூவுலகத்திலிருந்து அடியோடு அழிந்து போக வேண்டியதாக நேருமோ என்று ஸ்வரங்கள் பீதியுற்றுத் தங்களுடைய தாயாகிய சங்கீத தேவதையிடம் சென்று முறையிட்டன.

சங்கீத தேவதையும் அபஸ்வரங்கள் படுத்திய பாட்டினால் மிகவும் நொந்து போயிருந்தாள். “வாருங்கள்; குழந்தைகளே! நாத பிரம்மமாகிய நம் இறைவனிடம் போய் முறையிடுவோம்!” என்று ஆறுதல் சொல்லி அழைத்துப் போனாள். நாதஸ்வரத்தின் சந்நிதிக்குச் சென்று சங்கீத தேவதையும் அவளுடைய குழந்தைகளாகிய ஸ¤ஸ்வரங்களும் முகாரி ராகத்தில் தங்களுடைய சோகக்கதையைச் சொல்லிப் புலம்பினார்கள்.

அதனால் மன மிரங்கிய நாதப் பிரம்மம் தமது சந்திதானத்தில் நின்ற வீரர்களில் சிலரைப் பார்த்து, “நீங்கள் பூவுலகத்தில் போய்ப் பிறந்து அபஸ்வரங்களைச் சதம் செய்து ஸ¤ஸ்வரங்களின் ஆட்சியை நிலை நாட்டி வாருங்கள்!” என்று அருள்புரிந்தார். அவ்வாறு நாதப் பிரம்மத்தின் கட்டளைக்கு உட்பட்டுப் பூலோகத்தில் பிறந்த கான வீரர்களில் ஒருவர். அந்தக் கான வீரரின் பெயர் திருவாவடுதுறை ராஜரத்தினம் பிள்ளை.

இந்த நாளில் தமிழ்நாட்டில் பிறந்தவர்கள் பலவிதங்களில் கொடுத்து வைத்தவர்கள். சிறப்பாக, சங்கீத உணர்ச்சி வாய்ந்தவர்களுக்குத் திருவாவடுதுறை ராஜரத்தினம் பிள்ளையின் நாதஸ்வர கானத்தைக் கேட்பது வாழ்வில் ஒரு மிகச் சிறந்த அநுபவமாயிக்கும். அவருடைய வாசிப்பைக் கேட்டு ஆனந்திக்கக் கொடுத்து வைத்தவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள்தான். நம்மைக் காட்டிலும் கர்நாடக சங்கீதக் கலை அதிக அதிர்ஷ்டசாலி. கர்நாடக சங்கீதத்திலும் தோடி ராகத்தின் அதிர்ஷ்டத்தை இவ்வளவென்று சொல்லி முடியாது.

இதற்கு முன்னால் தென்னாட்டில் எவ்வளவோ வித்வான்கள் தோடி ராகத்தைச் சிறப்புற கையாண்டு புகழ் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையோ தோடி ராகத்தைச் சக்கரவர்த்தியின் சிம்மாசனத்திலேயே ஏற்றி வைத்துவிட்டார். மற்றப் பெரிய வித்வான்களெல்லாம் தோடி ராகத்தைக் கையாண்டதனால் தாங்கள் புகழ் பெற்றார்கள். ஆனால் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை தோடியைக் கையாண்டதினால் தோடி ராகம் புகழ் பெற்றது.

ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையின் தோடி ஆலாபனையை முதன் முதலில் கேட்டபோது, அவருடைய கற்பனையை விட்டுத் தள்ளுங்கள்- நம்முடைய மனதில் என்னென்ன இன்பமயமான கற்பனைகள் எல்லாம் உதித்தன!

குழந்தை தாயிடம் கெஞ்சும் குரலைக் கேட்டோம்; அன்னை குழந்தையிடம் கொஞ்சும் குரலைக் கேட்டோம்; ரதியும் மன்மதனும் பேசிக்கொண்ட காதல் மொழிகளைக் கேட்டோம்; முருகன் சிவபெருமான் செவி குளிர மொழிந்த உபதேசத்தைக் கேட்டோம்; கலைமகள் கவிஞனுக்கு அருளிய ஆசி மொழிகளைக் கேட்டோம்; நாரத முனிவருடைய தம்புரா சுருதியைக் கேட்டோம்; இராவணன் தன் எலும்பை ஒடித்து வீணையாகச் செய்து வாசித்த கானத்தைக் கேட்டோம்; கானப் பறவைகளின் கல கல த்வனியைக் கேட்டோம்; கோலக் குயில்களின் குரல் இனிமையைக் கேட்டோம்.

இவ்விதம் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை தோடி வாசித்துக் கொண்டிருந்த வரையில் நம்முடைய உள்ளமும் கற்பனை உலகில் சஞ்சரித்துக் களித்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் வாசிப்பை நிறுத்தியதும் நாமும் இந்தப் பூவுலகத்துக்கு வந்த இத்தனை நேரமும் நாம் அனுபவித்த இன்பங்களை எல்லாம் கனவோ, நினைவோ என்ற வியப்பில் முழுகுகிறோம்.

கர்நாடக சங்கீதத்தில் தோடி ஓர் ஆபூர்வமான ராகம். அந்த ராகத்தின் வரம்புகளுக்கு உட்பட்டு பூரண ஸ்வரங்களுடன் ஜீவகலை தோன்ற வாசிப்பதும் அபூர்வமான சாதனை. ஆகையினாலேயே தோடி ராகத்தை விசேஷமாகக் குறிப்பிட்டுச் சொன்னோம். அந்த ராகத்தை அவ்வளவு அற்புதமாக ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை கையாளுகிறார் என்றால், அவர் மற்ற ராகங்களை எப்படி விந்தைகள் தோன்ற வாசிக்கிறார் என்பதைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

கல்யாணி, காம்போதி போன்ற பழமையான ராகங்களை வாசித்தாலும் சரி, அல்லது ஜகதலப் பிரதாப பிரியா, ஜவஹர்லால் மனோகரி போன்ற புதிய ராகங்களை வாசித்தாலும் சரி, ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையின் தனி மெருகு வாய்ந்த கற்பனைத் திறனையும் இனிய மழலை ஓசையையும் அவருடைய வாசிப்பில் காண்போம்; கண்டு உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்து உலகத்தை மறப்போம்.

ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை அவர்களின் நண்பர்கள் அவருக்கு ‘அகில உலக நாதஸ்வர ஏக சக்கராதிபதி’ என்ற பட்டத்தைச் சூட்டியிருக்கிறார்கள். இதை ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையும் ஏற்றுக்கொண்டு கடிதத் தலைப்புகளில் அச்சடித்திருக்கிறார். இவ்வளவு படாடோபமான பட்டத்தைக் குறித்து ‘நாஸ¤க்’ மனிதர்கள் புன்னகை புரிவார்கள். நாமும் அந்தப் பட்டங்களை அவ்வளவாக ரஸிக்கவில்லைதான். ஏனெனில் இந்தக் காலத்தில் ‘ராஜா’ ‘மன்னர்’ ‘சக்கரவர்த்தி’ முதலிய பட்டங்கள் அவ்வளவு மதிப்பு பெற்றிருக்கவில்லை. மதிப்பை இழந்த பட்டங்களுக்கும் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையினால் அல்லவா அநாவசியமாக மதிப்பு உண்டாகி வருகிறது.

மற்றபடி. ‘ராஜா’ ‘சக்கரவர்த்தி’ என்னும் பட்டங்களுக்கு மதிப்புள்ள காலமாயிருந்தால் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை ‘அகில உலக நாதஸ்வர சக்கரவர்த்தி’ என்ற பட்டத்துக்குப் பொருத்தமானவர் என்பதில் ஐயமில்லை. கர்நாடக சங்கீத உலகத்தில் நாதஸ்வர வாத்தியம் ராஜ சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது. அந்த ராஜ வாத்தியத்தை இணையில்லாத கற்பனைத் திறனுடன் கையாண்டு அந்த வாத்தியத்துக்கு முன் எப்போதுமில்லாத பெருமையை ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை அளித்திருக்கிறார். அப்படியிருக்கும் போது ‘நாதஸ்வர சக்கரவர்த்தி’ என்று அவரை ஏன் சொல்லக்கூடாது?

சமூக வாழ்க்கையையொட்டிய லெளகிக விவகாரங்களில் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையைப் பற்றிச் சில குறைகள் சொல்லப்படுவதுண்டு. “கச்சேரிக்கு ஒப்புக் கொண்டு வராமலிருந்து விடுவார்” என்பார்கள். “வந்தாலும் சரியான சமயத்துக்கு வந்து சேர மாட்டார்” என்பார்கள். “சரியான சமயத்துக்கு வந்தாலும் மனது வைத்து வாசிக்க மாட்டார்; ஏமாற்றிப் போடுவார்!” என்பார்கள்.

இந்த மாதிரி குறைகள் சொல்வதற்கு இடமில்லாதபடி ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளை நடந்துகொண்டால் நல்லதுதான். ஆனால் இப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ளும் ஸ்ரீ ராஜரத்தினம் பிள்ளையிடம் அவருடைய கலை மேதையும் கற்பனைத் திறனும் இல்லாமலிருந்தால் நாம் திருப்தியடைய முடியுமா? ஒரு நாளும் இல்லை. “பூலோகத்துக்கு வரும்போது அவரிடம் இம்மாதிரி குறைகள் இருந்தால் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் சங்கீத உலகில் சஞ்சரிக்கும்போது அவர் கற்பனையின் உச்சியில், கலையின் சிகரத்தில் இப்போதுள்ளது போல் எப்போதும் இருக்க வேண்டும்” என்றுதான் ரஸிகர்கள் ஒருமுகமாய்க் கூறுவார்கள். அவ்விதமே நாமும் சங்கீத தேவதையிடம் விண்ணப்பம் செய்து கொள்கிறோம்.

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

டி.என்.ராஜரத்தினம் பிள்ளை

டி. என். ராஜரத்தினம் பிள்ளை: விக்கிப்பீடியா

சங்கீத சங்கதிகள்

ஞாயிறு, 10 டிசம்பர், 2017

932. ஜீவா -3

பாரதியைப் பற்றி  -1
ப.ஜீவானந்தம்


பாரதி தமிழகத்தின் தனிப் பெருமை. பாரதி தமிழினத்தின் தவப்பயன். உண்மைக் கலையையும் மக்கள் வாழ்வையும் பிரிக்க முடியாதபடி இணைத்துள்ள சிறந்த ஜீவனுள்ள உறவோடும், அச்சமற்ற சிருஷ்டித் திறன்மிக்க சிந்தனை, தெள்ளிய நேர்மை, வற்றாத வளமிக்க உயிராற்றல் ஆகியவற்றோடும் பாரதியின் திருநாமம் என்றும் இணைந்து நிற்கும்.பாரதியின் பாடல்கள், நூற்கள், எழுத்துக்கள், சாகாவரம் பெற்ற மனிதன் மேதாவிலாசத்தின் நினைவுக் களஞ்சியங்களாக ஊழி ஊழி காலத்திற்கும் நிலைத்து நிற்கும்.

கம்பனுக்குப் பின் தமிழ் மக்களுக்கு, மகாகவி பாரதி, உணர்ச்சியாற்றல், கற்பனையாற்றல், அழகுக் கலையாற்றல், ரசனையாற்றல் முதலிய சிறந்த கவித்துவ அம்சங்கள் நிரம்பப் பெற்ற மகாகவி. அவரிடம் கொழுந்துவிட்டெரிந்த அரசியல் உணர்ச்சித் தீ, மேற்கூறிய நல்லிசைப் புலமையோடு இரண்டறக் கலந்து கவித்துவத்தின் அழகுக்கு அழகு செய்தது.

பொதுமக்கள் வாழ்வோடு, தண்ணீரில் மீன் மாதிரிப் பழகிப் பாரதி, தனது படைப்பாற்றல், படைப்புப் பணி முழுவதையும் மக்கள் விடுதலைக்கும் நல்வாழ்வுக்குமே தத்தம் செய்த பாரதி, இருபதாம் நூற்றாண்டைய மக்களின் -சிந்தனை ஓட்டங்களையும் உணர்ச்சிப் பெருக்குகளையும் அழகுச் சொட்டச் சித்திரிப்பதில் நேர் நிகரற்றக் கலைஞனாகப் பொலிந்தான்.

பாரதிக்கு "நான்", "நாங்கள்" என்ற இரண்டு சொற்களும் ஒரே பொருளையே குறித்தன. பாரதியின் நல்லிசைப் புலமை, மாய காவ்ஸ்கி என்ற சோவியத் மகாகவி கூறியதுபோல், 'பிரபஞ்சம் முழுவதையும் சுற்றிப் பார்த்துக் களிக்கும் காதலை' விரும்பிற்று. புஷ்கினைப் பற்றி ஒருவர் சொன்னதைப் போல பாரதியின் கவிதை "என்றும் இருக்கிற எப்பொழுதும் இயங்குகிற இனத்தைச் சார்ந்தது ..... சமுதாய உணர்வில் தொடர்ச்சியாக வளர்ந்து வரும் தன்மை வாய்ந்தது". 

பாரதியின் மேதைப் பார்வையில் சரித்திரக் கண்ணோட்டத்தின் தெளிவும் விழுந்திருந்ததால் அவனால் உறுதியான நம்பிக்கையோடு மேலும் மேலும் மேன்மேலும் முன்னோக்கி, முன்னோக்கிப் பார்க்க முடிந்தது. சந்தேக வாதக் கறை அவனுடைய பாடல்களில் ஒரு எழுத்தைக்கூட அசுத்தப் படுத்தியதில்லை.

"நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டுக்குழைத்தல் 
இமைப் பொழுதும் சோராதிருத்தல்" 

என்று தனக்குத் தொழில் "நாட்டுப்பணி" (மக்கள் பணி) என்று ஆணித்தரமாக கூறி கவியரசின் தொழிலைப் பற்றி இவ்வாறு உலகறியப் பறை அறைகிறான் பாரதி. கவிஞன் என்பவன் 'மக்கள் தலைவன், மக்கள் தொண்டன்' என்ற நவயுக மகாகவியின் அறிவுரைக்கு இலக்கணமாக வாழ்ந்தவன் பாரதி.


'மக்கள் வாழ்க்கையை விட்டு ஓடி ஒளியக்கூடாது, தங்கள் பலத்தையும் திறத்தையும் உணர வேண்டும்' என்றே பாரதி காலமெல்லாம் போதித்தான். இன்று ஜன யுகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். நமக்கு மிக மிகத் தேவையான இலக்கியமும் கலையும், மக்கள் இலக்கியமாகவும், மக்கள் கலையாகவும்தான் இருக்க முடியும். அவை மக்களின் நலன்களை எதிரொலிப்பவைகளாகவே இருக்க வேண்டும். அவை ஜனநாயகத் தன்மை கொண்டவைகளாகவும், எதார்த்தமும், மனிதத்துவமும் உடையவைகளாகவும், தேசிய, அதே பொழுதில் சர்வ தேசியத் தன்மை உடையவைகளாகவுமே இருக்க வேண்டும்' என்று சீன அறிஞர் ஒருவர் கூறுகிறார். இந்த வகையில் பாரதி நமக்குத் தகுந்த முன்னோடி; சிறந்த வழிகாட்டி. இந்த எண்ணங்களோடு பாரதி பாடல்களின் அறிமுகத்தையும், பாடல்களையும் பார்க்கலாம். 

தமிழும் தமிழகமும்:

பாரதி தமிழை நினைக்கிறான். தனது நெஞ்சில் ஊறி உறைந்து நிற்கும் தமிழை நினைக்கிறான். தனது உயிரும் உணர்வும் ஆழ அமிழ்ந்து கிடக்கும் தமிழை நினைக்கிறான். அதேபொழுதில், தான் செவ்வனே அனுபவித்தறிந்த ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம், இந்தி, வங்கம், பிரெஞ்சு முதலான மொழிகளையும் அவற்றின் மூலம் உலகமொழிகளையும் நினைக்கிறான். உடனே 

"யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் 
இனிதாவதெங்கும் காணோம்" 

என்று ஒப்புநோக்கும் உணர்வுடன் தமிழமுதின் நிகரற்ற இனிமையைப் பெருமிதத்தோடு பாடுகிறான். அதே பொழுதில இத்தகைய தமிழைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட கோடானு கோடித் தமிழர்களின் நிலையை நினைக்கிறான். "உலகமெலாம் இகழ்ச்சி சொல்லப் பான்மை கெட்டு" நிற்கும் அவர்களுடைய அவல நிலைமை பாரதியின் நெஞ்சைத் தாக்கி, கண் கலங்க வைக்கிறது. "நாமமது தமிழரெனக் கொண்டிங்கு வாழ்ந்திடுதல் நன்றோ! சொல்வீர்!" என்று தமிழகம் கிடுகிடுக்க அறைகூவி, சாதாரணத் தமிழ் மக்களைத் தட்டி எழுப்புகிறான்.

"ஆங்கிலம் ஒன்றையே கற்றார் - அதற்கு 
ஆக்கையோடு ஆவியும் விற்றார் 
தாங்களும் அன்னியர் ஆனார் - செல்வத் 
தமிழின் தொடர்பு அற்றுப் போனார்" 

என்று வயிற்றெரிச்சலுடன் ஆற்றாமையால் ஒரு புலவர் பாடினாரே, அத்தகைய 'ஆங்கிலத்-தமிழர்களை' அடுத்த படியாகப் பாரதி நினைக்கிறான். இவர்கள் தமிழில் "ஷேக்ஸ்பியர்" உண்டா, "மில்டன்" உண்டா, "டென்னிஸன்" உண்டா, "ஷெல்லி" உண்டா என்று புரியாத்தனமாக, ஆனால் புரிந்ததான எண்ணத்தோடு அடிக்கடி இளக்காரமாகக் கேட்கிறார்களே, அதையும் நினைக்கிறான். இவர்களுக்குப் பதில் - இதரர்களுக்கு உண்மை அறிவிப்பு செய்ய நினைக்கிறான். எனவே, உலக மகாகவிகளையெல்லாம் கவிதா மனோபாவத்தோடு நன்றாகக் கற்றறிந்து நிர்ணயித்திருந்த பாரதி 

"யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப்போல் 
வள்ளுவர்போல், இளங்கோவைப்போல் 
பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை 
உண்மை, வெறும் புகழ்ச்சியில்லை" 

என்று அறுதியிட்டு உறுதி கூறுகிறான்.

பின்வந்த ஆராய்ச்சி வல்ல பன்மொழிப் புலவர்களான தமிழ்ப் பேரறிஞர்கள் பாரதி கூறிய இந்த உண்மையை அட்டியில்லாமல் ஒப்புக் கொள்கிறார்கள். ஆங்கில மோகம் பிடித்து அலைந்த தமிழர்களுக்கு,

 "சேமமுற வேண்டுமெனில் 
தெருவெல்லாம் தமிழ் முழக்கம் 
செழிக்கச் செய்வீர்!" 

என்று பாரதி அறிவுறுத்துகிறான். 


தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

பாரதி
ப.ஜீவானந்தம்

சனி, 9 டிசம்பர், 2017

931. சங்கீத சங்கதிகள் - 139

மதுரை சோமு - 5

டிசம்பர் 9. மதுரை சோமு அவர்களின் நினைவு தினம்.


60-களில் இரண்டு கச்சேரிகளில் அவர் பாடிய பாடல்களின் பட்டியலை இங்கு முன்வைக்கிறேன்! 

கச்சேரிகளின் ஒலிப்பதிவுகளே நம் கையில் கிட்டினால் எப்படி இருக்கும் என்று ஏங்கத் தோன்றுகிறது, அல்லவா?




[ நன்றி: நண்பர் ராஜு அசோகன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:


930. காந்தி - 13

6. இராஜ குமார் சுக்லா
கல்கி

கல்கி’ ‘மாந்தருக்குள் ஒரு தெய்வம்’ என்ற தொடரில் எழுதிய ஆறாம் கட்டுரை. ஓவியங்கள்: மணியம் .  [ இந்தத் தொடர் முடிவு பெறவில்லை. 41 அத்தியாயங்களே வந்தன ]
===

இந்தியாவின் அரசியல் சரித்திரத்தில் 1917-ஆம் வருஷம் மிகவும் முக்கியமான வருஷமாகும். அந்த ஆண்டில் இந்தியாவின் சுதந்திரப் போருக்குப் பலம்தரக் கூடிய பல சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தன. அவற்றில் முக்கியமானது 'சம்பரான் சத்தியாக் கிரஹம்' என்று பெயர் பெற்றது. அந்த நிகழ்ச்சியின் மூலம் மகாத்மா காந்தியின் ஆத்மசக்தியின் பெருமையை இமயமலையிலிருந்து கன்னியாகுமரி வரையில் இந்திய மக்கள் எல்லாரும் நன்கு அறிந்து கொண்டார்கள்.
.
பீஹார் மாகாணத்தில் சம்பரான் ஒரு ஜில்லா. இமயமலையின் அடிவாரத்தின் அருகில் உள்ளது. ஜனக மகாராஜன் ஆட்சிபுரிந்த விதேக நாடு என்பது அதுதான். அங்கே அவுரித் தோட்டங்கள் அதிகம். பெரும்பாலான அவுரித் தோட்டங்கள் ஆங்கில முதலாளிகளுக்குச் சொந்தமானவை. சம்பரானிலுள்ள ஒவ்வொரு குடியானவனும் இருபது ஏக்கரா நிலம் பயிர் செய்தால் அதில் மூன்று ஏக்கரா கட்டாயம் அவுரி பயிரிட வேண்டும் என்னும் விதி அங்கே அமுலில் இருந்தது. அந்த மூன்று ஏக்கராவில் விளையும் அவுரிப் பயிர் நிலச்சுவாந்தாரனைச் சேரும். இவ்விதம் கட்டாயமாக அவுரி பயிரிடும் முறைக்குத் 'தீன் கதியா' முறை என்ற பெயர் வழங்கிற்று. .
.
1917-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னால் இந்த விவரம் ஒன்றும் காந்தி மகானுக்குத் தெரியவே தெரியாது. 1916-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் லக்னௌ நகரில் காங்கிரஸ் மகாசபை கூடியபோது இராஜகுமார் சுக்லா என்பவர் காங்கிரஸ் விடுதியில் மகாத்மாவின் ஜாகையைத் தேடிக் கொண்டு வந்து கண்டு பிடித்தார். இராஜகுமார் சுக்லா சம்பரான் ஜில்லா குடியானவர்களில் ஒருவர். கட்டாய அவுரிப் பயிர் செய்து கஷ்டப்பட்டவர்.தம்மைப் போலவே கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஆயிரக் கணக்கான குடியானவர்களுக்குக் கதிமோக்ஷம் பிறக்கவேண்டும் என்ற அவா அவர் மனதில் குடிகொண்டிருந்தது. எனவே மகாத்மாவைக் கண்டு அவரிடம் சம்பரான் குடியானவர்களின் கஷ்டங்களைச் சொன்னார். சம்பரானுக்கு நேரில் வந்து பார்க்க வேண்டும் என்றும் வற்புறுத்தினார். அவர் கூறிய விஷயங்கள் மகாத்மாவுக்குத் தெளிவாக விளங்கவில்லை. எனவே இராஜகுமார் சுக்லா "எங்கள் வக்கீல் பாபுவை அழைத்து வருகிறேன். அவர் எல்லாம் தெளிவாகச் சொல்வார்!" என்று கூறிவிட்டுப் போய் பாபு விரஜ கிஷோர் பிரஸாதை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார். பின்னாளில் பாபு விரஜ கிஷோர் பிரஸாதும் பாபு ராஜேந்திர பிரஸாதும் தேசத்தொண்டில் மகாத்மாவின் சிறந்த துணைவர்கள் ஆனார்கள். ஆனால் அச்சமயம் பாபு விரஜ  கிஷோரைப் பற்றி மகாத்மாவுக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் உண்டாகவில்லை. ஒன்றுமறியாத ஏழைக் குடியானவர்களிடம் பணம் பறிக்கும் வக்கீல்களில் ஒருவர் என்று எண்ணினார். எனவே, பாபு விரஜ கிஷோர் கூறியதை யேல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு, "நிலைமையை நேரில் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்னால் நான் ஒன்றுமே சொல்வதற்கில்லை. ஆனால் நீங்கள் இதைப் பற்றிக் காங்கிரஸில் ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றுவது நல்லது" என்று சொன்னார். அதன்படியே ஸ்ரீ விரஜ கிஷோர் சம்பரான் குடியானவர்களிடம் அநுதாபம் தெரிவிக்கும் தீர்மானம் ஒன்றைக் காங்கிரஸில் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றினார். .
.


இதைக்கொண்டு இராஜகுமார் சுக்லா திருப்தியடைந்து விடவில்லை. "தாங்கள் சம்பரானுக்கு வந்து நேரில் நிலைமை யைப் பார்க்கவேண்டும்." என்று அவர் மகாத்மாவிடம் சொன்னார். "ஆகட்டும்; அந்தப் பக்கங்களில் சுற்றுப் பிரயாணம் செய்வதற்கு வரும்போது சம்பரானுக்கு வருகின்றேன்" என்றார் மகாத்மா. அவர் கான்பூருக்குப் போனபோது இராஜ குமார் சுக்லா அவரைப் பின் தொடர்ந்தார். "இவ்விடத்திலிருந்து சம்பரான் அதிக தூரம் இல்லை. வருகிறீர்களா?" என்று கேட்டார். மகாத்மா அப்போது அவகாசம் இல்லை என்று கூறிவிட்டு ஆமதாபாத் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றார். இராஜகுமார் சுக்லா அங்கேயும் போனார். கடைசியாக, காந்திஜி "நான் கல்கத்தாவுக்கு இத்தனாந்தேதி வருகிறேன். அங்கே வந்து என்னைச் சம்பரானுக்கு அழைத்துப் போங்கள்!" என்று சொன்னார். .
.
மகாத்மா கல்கத்தாவுக்குப் போகு முன்பே இராஜகுமார் சுக்லா அங்கே சென்று ஸ்ரீ பூபேந்திரநாத் வஸுவின் வீட்டில் காந்திஜிக்காகக் காத்திருந்தார். இவ்வாறு, கல்வியறிவு அதிகம் இல்லாத ஒரு குடியானவனுடைய உறுதி காரணமாகத் தேசத்துக்கே ஒரு புதிய ஆதர்சம் ஏற்படலாயிற்று. .
.
காந்திஜியும் இராஜகுமார் சுக்லாவும் கல்கத்தாவில் ரயில் ஏறிப் பாட்னாவுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். பாட்னாவில் காந்திஜிக்குத் தெரிந்த நண்பர் யாரும் இல்லை. இராஜகுமார் சுக்லாவுக்குத் தெரிந்தவர்களோ அவரை மிகக் கீழான மனிதராகக் கருதினார்கள். பாபு ராஜேந்திரப் பிரஸாத்தின் பங்களாவுக்கு மகாத்மாவைச் சுக்லா அழைத்துச் சென்றார். பாபு ராஜேந்திர பிரஸாத் அச்சமயம் ஊரில் இல்லை. அவருடைய வீட்டு வேலைக்காரர்கள் காந்திஜியையும் சுக்லாவையும் இலட்சியம் செய்யவில்லை. அவர்கள் வீட்டுக் கிணற்றில் தண்ணீர் இழுப்பதைக்கூட வேலைக்காரர்கள் ஆட்சேபித்தார்கள். தண்ணீர்த் துளி தெளித்தால் தீட்டாய்ப் போய்விடுவோம் என்று சொன்னார்கள். மற்ற மாகாணங்களைக் காட்டிலும் பீஹாரில் தீண்டாமை மிகக் கடுமை என்பதை காந்திஜி அறிந்து கொண்டார். இராஜகுமார் சுக்லாவினால் தமக்கு அதிக உதவி கிடைக்காது என்பதையும் கண்டு கொண்டார். குதிரை லகானைத் தாமே இழுத்துப் பிடிக்க வேண்டியதுதான் என்று தீர்மானம் செய்தார். .
.
பாட்னாவில் மௌலானா மஷ்ருல் ஹக் என்னும் பிரசித்தமான தேசீய முஸ்லீம் தலைவர் வசித்து வந்தார். அவர் லண்டனில் பாரிஸ்டர் பரீட்சைக்குப் படித்த காலத்தில் மகாத்மாவுக்கு அவருடைய அறிமுகம் ஏற்பட்டிருந்தது. பிற்பாடு 1915-ஆம் வருஷத்துப் பம்பாய் காங்கிரஸின்போது மகாத்மா அவரைச் சந்தித்தார். பாட்னாவுக்கு எப்போதாவது வந்தால் தம் இல்லத்துக்கு வந்து தங்கும்படி மௌலானா மஷ்ருல் ஹக் காந்திஜியிடம் சொல்லியிருந்தார். அதை இப்போது ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டு மகாத்மா அவருக்கு ஒரு சீட்டு எழுதி அனுப்பினார். மௌலானா மஷ்ருல் ஹக் உடனே தமது மோட்டாரில் ஏறி வந்து மகாத்மாவைத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார். .
.
காந்திஜி அவரிடம் தம் வந்த காரியத்தைத் தெரிவித்தார். சம்பரான் விஷயமாக விசாரணை செய்வதற்குத் தாம் எந்த ஊருக்குப் போகவேண்டுமோ அந்த ஊருக்குத் தம்மை முதல் ரயிலில் ஏற்றி அனுப்பும்படி கேட்டுக் கொண்டார். முஸபர்பூருக்கு முதலில் செல்வது நலம் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. ஆகவே அன்று மாலை மகாத்மாவை முஸபர்பூருக்கு ரயில் ஏற்றி அனுப்பி வைத்தார் மௌலானா மஷ்ருல் ஹக். .
.
முஸபர்பூரில் அச்சமயம் ஆச்சாரிய கிருபளானி வசித்து வந்தார். அந்நகரில் இருந்த அரசாங்கக் கலாசாலையில் அவர் ஆசிரியராயிருந்து சில நாளைக்கு முன்பு அந்த உத்தியோகத்தை ராஜிநாமா செய்திருந்தார். மகாத்மா வரும் செய்தி அறிந்து ஆச்சாரிய கிருபளானி ஒரு பெரும் மாணாக்கர் கூட்டத்துடன் நள்ளிரவில் ஸ்டே ஷனுக்கு வந்து மகாத்மா காந்தியை வரவேற்றார். ஆச்சாரிய கிருபளானி தமது நண்பரான ஆசிரியர் மல்கானியின் பங்களாவில் வசித்து வந்தார். மகாத்மா காந்தியை அவர் அந்தப் பங்களாவுக்கு அழைத்துப் போனார். .
.
மறுநாள் காலையில் மகாத்மா வந்திருக்கும் செய்தி அறிந்து முஸபர்பூர் வக்கீல்கள் பலர் அவரைப் பார்க்க வந்தார்கள். வந்தவர்களில் இராம நவமி பிரஸாத் என்பவர், "இராஜகுமார் சுக்லா உங்களிடம் சொல்லியிருக்கும் விவரங்கள் எல்லாம் உண்மை தான். அது விஷயமாக நீங்கள் ஏதாவது வேலை செய்வதாக இருந்தால், அரசாங்க கலாசாலை ஆசிரியரின் வீட்டில் தங்கியிருந்து கொண்டு ஒன்றும் செய்ய முடியாது. எங்களில் ஒருவர் வீட்டுக்கு வந்து தங்கவேண்டும். கயா பாபு என்பவர் இங்கே பிரபல வக்கீல். அவர் சார்பாக உங்களை அழைக்கவே நான் வந்தேன். நாங்கள் எல்லாரும் சர்க்காருக்கு விரோதமாக எந்தக் காரியமும் செய்வதற்குப் பயந்தவர்கள்தான். ஆயினும் எங்களால் இயன்ற உதவியைத் தங்களுக்குச் செய்கிறோம். இந்த மாகாணத்தின் தலைவர்களான பாபு விரஜ கிஷோர் பிரஸாத்துக்கும் பாபு இராஜேந்திர பிரஸாத்துக்கும் தந்தி கொடுத்து அவர்களை வரவழைக்கிறோம்!" என்று சொன்னார். .
.
இதன் பேரில் மகாத்மா கயா பாபுவின் வீட்டுக்குப் போனார். தர்பங்காவிலிருந்து விரஜ கிஷோர் பிரஸாதும் பூரியிலிருந்து இராஜேந்திர பிரஸாதும் சீக்கிரத்தில் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்களைப்பற்றி மகாத்மா தம்முடைய பழைய அபிப்பிராயத்தை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. தாம் எண்ணியதுபோல அவர்கள் ஏழைக் குடியானவர்களிடம் பணம் பறிப்பவர்கள் அல்லவென்றும் நேர்மையும் பரோபகார சிந்தையும் உள்ளவர்கள் என்றும் அறிந்தார். விரைவிலேயே மகாத்மாவுக்கும் மேற் கூறிய இரு பீஹார் தலைவர்களுக்கும் நெருங்கிய நட்பு உண்டாயிற்று. இவர்களில் பாபு விரஜ கிஷோர் பிரஸாதின் மருமகன்தான் சோஷலிஸ்ட் கட்சியின் தலைவரான ஸ்ரீ ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் அவர்கள். .
.
நிலைமையை நன்றாய்த் தெரிந்துகொண்ட பிறகு காந்திஜி கூறியதாவது:-- "குடியானவர்களின் சார்பாகக் கோர்ட்டுகளில் வழக்காடி அவர்களுக்கு உதவி செய்ய நீங்கள் முயன்று வந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் அந்த வழியில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. முதலில் குடியானவர்களைப் பயத்திலிருந்து விடுதலை செய்யவேணாடும். 'தீன்கதியா' முறையை அடியோடு ஒழிக்க வேண்டும். இரண்டு நாளில் இங்கிருந்து திரும்பிப்போய் விடலாம் என்ற எண்ணத்துடன் நான் இங்கு வந்தேன். ஆனால் அது சாத்தியமில்லை என்று காண்கிறேன். இரண்டு வருஷம் இங்கே இருக்கும்படி நேர்ந்தாலும் நேரிடலாம். அதற்கு நான் தயார். நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்ய முடியுமா?" .
.
"என்ன விதமான உதவி வேண்டும்" என்று பாபு விரஜ கிஷோர் கேட்டார். முதலில் தம்முடன் அவர்கள் வந்து குடியானவர்கள் சொல்வதைத் தமக்கு மொழிபெயர்த்துச் சொல்லவேண்டும் என்றும், பத்திரிகைகளுக்கு எழுதுவது, கடிதப் போக்குவரத்து செய்வது முதலிய குமாஸ்தா வேலை அதிகம் இருக்கும் என்றும், கடைசியாகச் சிறைக்குப் போகும் படி நேரந்தாலும் நேரலாம் என்றும் மகாத்மா காந்தி சொன்னார்." .
.
"உங்களுடனேயே இருந்து மொழிபெயர்ப்பு வேலை குமாஸ்தா வேலை செய்வதற்குத் தயாராயிருக்கிறோம். சிறைக்குப் போகிறதென்பது முற்றும் எங்களுக்குப் புதிய விஷயம். அதற்கும் சித்தமாக முயல்கிறோம்" என்று அந்தப் பீஹார் நண்பர்கள் காந்திஜியிடம் சொன்னார்கள். .

( தொடரும்)


தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

மகாத்மா காந்தி
'கல்கி’ கட்டுரைகள்

[  நன்றி: : http://www.projectmadurai.org/  ]

வெள்ளி, 8 டிசம்பர், 2017

929. பாக்கியம் ராமசாமி - 1

நகைச்சுவைக் கதைகளின் நாயகன்... 
பாக்கியம் ராமசாமி நினைவலைகள்!
 வி.எஸ்.சரவணன்


நேற்று மறைந்த ஜ.ரா.சுந்தரேசன் அவர்களுக்கு ஓர் அஞ்சலியாய் ‘விகடன்’ -இல் இன்று வந்த இக்கட்டுரை.
====

தமிழ் இலக்கியத்தில் நகைச்சுவை எழுத்துக்கென்று தனி இடம் இருக்கிறது. வஞ்சப்புகழ்ச்சி, சிலேடை உள்ளிட்ட உத்திகளில் அங்கதம் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஆதி முதலே பயணித்து வருகிறது. பாரதிக்குப் பின் எழுச்சிபெற்ற உரைநடையில் நகைச்சுவை மிளிர எழுதிய எழுத்தாளர்கள் பலர். ஆர்.மகாதேவன் எனும் தேவன் உருவாக்கிய ‘துப்பறியும் சாம்பு’ என்ற நகைச்சுவை கதாபாத்திரத்தை மறக்க முடியாது. அவர் ஏராளமான நகைச்சுவைக் கதைகளை எழுதினார். அவரைத் தொடர்ந்து பலரும் எழுதினார்கள். அவர்களில் குறிப்பிடத் தகுந்தவர் ஜ.ரா.சுந்தரேசன் எனும் இயற்பெயர் கொண்ட பாக்கியம் ராமசாமி.


சேலம் பகுதியைச் சார்ந்த பாக்கியம் ராமசாமி, குமுதம் பத்திரிகையில் பணியாற்றியவர். இவர் உருவாக்கிய அப்புசாமி - சீதாப்பாட்டி கதாபாத்திரங்கள் வாசகர்களிடையே மிகுந்த வரவேற்பு பெற்றவை. அந்தக் கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு நகைச்சுவை ததும்பும் கதைகளை எழுதினார். பொதுவாக, அனைவரின் வீடுகளில் இருக்கும் தாத்தா, பாட்டிகளைப் போலத்தான் அப்புசாமியும் சீதாப்பாட்டியும். ஆனால், ஒருவரை ஒருவர் கிண்டல் செய்துகொண்டே இருப்பவர்கள்போலக் கதைகளை அமைப்பார். விவரணைகளைத் தவிர்த்து, காட்சிகளாகவே கதையைக் கொண்டுசெல்வார்.



ஒரு காட்சியின் உரையாடலில் அப்புசாமியின் குரல் மேலோங்குவதுபோல இருந்தால், அடுத்த காட்சியில் சீதாப்பாட்டியின் குரல் மேலோங்கும். ஒருவரையொருவர் வார்த்தைகளால் வாரிக்கொள்வதுதான் மைய இழை. அதை வைத்துக்கொண்டு தொடர்கதை, நாவல்களில் புகுந்து விளையாடினார் பாக்கியம் ராமசாமி. இருவரின் உரையாடலில் அதிகம் ஆங்கிலம் புழங்கும். அப்புசாமி - சீதாப்பாட்டி இடம்பெற்ற சின்னச் சின்னக் கதைகளையும் இவர் எழுதினார். அதில் ஒரு கதையில், புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் அப்புசாமியைப் பார்க்க வருவார். ரொம்பவும் சம்பாத்தியம் பெற்ற எழுத்தாளரா.... என்கிற உரையாடல் வரும். அப்புசாமி, அந்த எழுத்தாளரைப் பார்த்து, 'நீர் என்ன ஒரு எழுத்துக்கு ஒரு பைசா வாங்குவீரா..." என்பார். அவரோ பதறியபடி, "அவ்வளவு ரூபாய்... எப்படி?" என்பார். அதற்கு அப்புசாமியோ, "பாத்திரத்தில் பெயர் பொறிப்பவரே அவ்வளவு வாங்குகிறாரே" என்று வாருவார்.

கதைகளைப் போலவே அவர் எழுதும் கட்டுரைகளிலும் நகைச்சுவை உலவும். உடல் குண்டாவது பற்றிய கட்டுரை ஒன்றை இப்படி முடிக்கிறார். "தான் சாப்பிட்ட பொருளை மாடு விரும்பும்போது வாய்க்குக் கொண்டு வந்து சாவகாசமாக அசைபோடுகிறது. அதைப்போல், மனிதர்களுக்கும் வசதியும் வாய்ப்பும் இயற்கை அமைத்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். பெரும்பாலானவர்கள் ஒல்லியாகவே இருக்கக்கூடும்!"

பாக்கியம் ராமசாமி முழு வீச்சில் எழுதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் நகைச்சுவை கதைகளின் முடிசூடா மன்னராக விளங்கினார். 'அப்புசாமியும் 1001 இரவுகளும்' நூல் புகழ்பெற்றது. தொழில் நுட்ப மாற்றம் நிகழ்ந்தபோது, http://www.appusami.com எனும் இணையத்தில் இயங்கி வந்தார். இதில் அவரது பல கதைகள் படிக்க கிடைக்கின்றன.

பாக்கியம் ராமசாமிக்கு இசையின் மீது தனி ஆர்வம் உண்டு. அவரின் கதைகளில் அது வெளிப்படும். அப்புசாமியைப் போலவே சீதாப்பாட்டிக்கும் சபாக்களில் பொன்னாடை கிடைப்பதைப் பார்த்து, பொறாமைப்படும் கதை ஒன்றை எழுதியிருப்பார்.  'அப்புசாமி - சீதாப்பாட்டி இசைக் கூடல்' எனும் அமைப்பை, இசைக்கலைஞர்களைக்கூ ட்ட உருவாக்கினார். சமூகப் பணிகள் செய்வதற்கு 'அப்புசாமி - சீதாப்பாட்டி நகைச்சுவை அறக்கட்டளை' எனும் அமைப்பை உருவாக்கினார். இறுதி வரை எழுதியும் இயங்கிக்கொண்டும் இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரின் ஆசையாக இருந்தது.


தமிழ் இலக்கிய உலகுக்குச் சிரிப்பை அள்ளித் தந்த ஜ.ரா.சுந்தரேசன் நேற்று (டிசம்பர் 7) உடல் நலக்குறைவால் இயற்கை எய்தினார். அவரின் கதைகள் படிக்கும் காலம் வரை அவரும் வாழ்வார்.

[ நன்றி: https://www.vikatan.com/news/miscellaneous/110202-bakkiyam-ramasamy-memories.html  ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
ஜ. ரா. சுந்தரேசன் : விக்கிப்பீடியா

தென்றல் இதழில் ஜ.ரா.சு.

தினமணியின் அஞ்சலி

பிடித்த பத்து: ஜ.ரா.சுந்தரேசன் (பாக்கியம் ராமசாமி)

அப்புசாமி, சீதாப்பாட்டிக்கு சொல்லிடாதீங்க..!’

அப்புசாமியைச் சந்திக்கிறார் பாக்கியம் ராமசாமி!

அப்புசாமிக்கு உயிர் கொடுத்தது என் பாக்கியம்! : ஜெயராஜ்

வியாழன், 7 டிசம்பர், 2017

928. சோ ராமசாமி -2

மச்சவீர மாமன்னன்!
‘சோ’


சோ
முட்டைக் கண்ணால் முறுவலித்து
. மூழ்க வைத்தார் நகைச்சுவையில்
தட்டிக் கேட்க இதழ்தொடக்கம்; 
. சமயப் பணியும் அதிலடக்கம்;
சட்டம் கண்டோம் விடைகளிலே;
. தைர்யம் கண்டோம் தடைகளிலே;
கட்கம் என்றே அங்கதத்தைக்
. கண்ட ‘சோ’வை மறவோமே.


[ கட்கம் = வாள்; கத்தி ] 
           ---- பசுபதி ------
6-12-16
====
’சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய இரண்டாம் நவரசக் கதை ( சரித்திரக் கதை).
===


சோழ நாட்டுக்கும், பாண் டிய நாட்டுக்கும், சேர நாட்டுக்கும் நடுவே இருந்த ஒரு தீவு அது. சுற்றிலும் கடல் இல்லாமலிருந்தும் தீவு என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளும் திறனும் தீரமும், வரனும் வீரமும், அரணும் அறிவும், நரனும் நெறியும் படைத்த நற்றமிழ்த் தீவு.

இந்தத் தீவினால் சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் நடுநடுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். காரணம் - அந்தத் தீவிலிருந்து எப்போதும் குளிர் காற்று வீசும்! "திண்ட மண்டலத் தொண்டைத் தீவு' என கவிஞர்கள் பண்ணிசைத்து பாடிய தீவு! கி.பி. மு.பி. 10,878 ஆண்டின் கல்வெட்டுகளிலே இத்தீவின் வரலாறு செதுக்கப்பட்டிருப்பது சரித்திரப் பேராசிரியர்கள் அறியாத உண்மை.

98 போர்க் களங்கள் கண்ட தொண்டைக் கட்டு விலாமுட்டு வீரசிங்க பலரேயத்தானாதி சூரத் தேவன் என்ற தமிழ் அரசனின் கீழ் இந்த திண்ட மண்டலத் தொண்டைத் தீவு உலகமெங்கும் புகழெய்தி, கவிஞர்கள் வாயிலெல்லாம் புகுந்து புறப்பட்டு, வந்தாரை வாழ வைத்து, வராதவரை வழியனுப்பி, இருந்தாரை இருக்க வைத்து சரித்திரம்காணா புகழ் பெற்று, தமிழ்நாட்டு வரலாற்றிலே அழியாத இடம் பெற்று விளங்கியது. பொன்னேடுகளில் மாணிக்க எழுத்துக்களால் எழுதப்பட வேண்டிய சரித்திரம் அது. மரகத அட்டையினால் பைண்டும் செய்ய வேண்டும்!

அந்த மன்னாதி மன்னன் சூரத்தேவனின் ஒரே மகன் வில்லாதி விங்கட சங்கட கோழைச் சூரன் காலத்தில் திண்ட மண்டல தொண்டைத் தீவின் மக்கள் விடுதலைக்காகப் போராட ஆரம் பித்தனர். இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொதித்து எழுந்தான் குண வீர குண்டுகுட்டி காடு வெட்டி புறமுதுகுராயனின் மகன் குணவீர குண்டுகுட்டி மேடுமுட்டி பின்வாங்குராயன்!

இந்த நிலையில்தான் அவன் ஒரு நாள் ஒரு கன்னியைச் சந்தித்தான்.! கன்னியா அவள்? பேரழகி! எழிலரசி! அமாவாசை நிலா! பௌர்ணமிச் சூரியன்! வசந்த கால சூறாவளி! கோடையிடி! கொடி இடையாள்! பருவத்தின் பரிசு! உருவத்தில் ஒடிசு! புருவத் தில் புதிசு! வானத்து வெண்ணி லவு! கானத்து கர்த்தபம்! கண்ணோடு கண்ணோக்கின் வாய் சொற்கிடமேது? அவன் உடனே பேசினான்... "கண்ணே!"
அவள் பவள வாய் திறந்து, "அத்தான்" என்றாள்.

"கனிரசமே!" என்றான்.

"இன்று நான் சாப்பிட்டது மிளகு ரசம்" என்றாள்.

ஊரடங்கும் நேரத்திலே ஆரணங்கு "அத்தான்' என்று அழைத்தால், காளையவன் ஓலையா எழுதுவான்? சோலை இருக்கையில் ஓலை எதற்கு? இரவு இருக்கையில் துறவு எதற்கு?

அவன் கையிலே ஒரு தவளை முத்திரை பொறித்த மோதிரத்தைக் கொடுத்தாள் அவள். "இந்த இலச்சினையைக் காட்டினால் நீங்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம் அத்தான்" என்றாள்.

அதைப் பெற்று, சுரங்க வாயிலின் வழியே புகுந்து, அரண்மனை உள்ளே சென்று, நாட்டுக்கு விடுதலை அளித்தான் பின்வாங்கு ராயன்.
மனம் திருந்திய மன்னன் தொண்டைக்கட்டு விலாமுட்டு வில்லாதி விங்கட சங்கட கோழை சூரத்தேவன், குணவீர குண்டு குட்டி மேடுமுட்டி பின்வாங்குராயனைக் கட்டித் தழுவினான். அணைத்த மன்னனின் கையிலே பின்வாங்குராயன் முதுகில் இருந்த ஏதோ ஒன்று தட்டுப் பட்டது. பார்த்தான் மன்னன்! "ஹா, மச்சம்! அதே மச்சம்!" என்று கூவிய மன்னனைப் பார்த்து மக்களும் மற்றவரும் திகைத்து நிற்க, மன்னன் பேச லுற்றான்.. "மக்களே! இந்த வீரன் முதுகில் இருக்கும் இந்த மச்சம் அவன்தான் இந்த அரசுக்கு உரி யவன் என்பதைக் காட்டி விட்டது!"

"அது எப்படி?" என்றொரு குரல் எழுந்தது.

"அது அப்படித்தான்! மச்சத்தின் மகிமை அது! இவனுக்கே மகுடம்! என் மச்சானுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்றிருந்த இந்த மகுடத்தை இந்த மச்சனுக்குக் கொடுக்கிறேன்" என்று பிரகடனம் செய்தான் மன்னன்.

"மச்ச வீர மாமன்னன் வாழ்க!" என்று மக்கள் குரல் வானைப் பிளந்தது.

[ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி


புதன், 6 டிசம்பர், 2017

927. ஆர். வி. - 3

அன்பார்ந்த ஆசிரியர் 
எல்.ஏ.கே.

டிசம்பர் 6. ஆர்.வி. யின் பிறந்த தினம்.

‘மஞ்சரி’யில் 2003-இல் வந்த ஒரு கட்டுரை இதோ!






[ நன்றி:  மஞ்சரி,  நண்பர் அனந்த் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
ஆர். வி.

திங்கள், 4 டிசம்பர், 2017

926. கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை - 7

உமர்க்கய்யாம்
சி. தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை


டிசம்பர் 4. ஓமர் கய்யாமின் நினைவு  தினம்.

‘சக்தி’ இதழில் 1944-இல் வந்த ஒரு கவிதை இதோ.




தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை

ஓமர் கய்யாம்

ஞாயிறு, 3 டிசம்பர், 2017

925. வை. மு. கோதைநாயகி -1

கோதையர் திலகம் வை.மு.கோதைநாயகி
கலைமாமணி விக்கிரமன்



 டிசம்பர் 1. வை.மு.கோதைநாயகி அவர்களின் பிறந்த தினம்.
====
"ஆணாதிக்கம்' என்ற குற்றச்சாட்டு இன்று பரவலாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நூறாண்டுகளுக்கு முன்பும் ஆணாதிக்கம் இல்லாமலில்லை. பெண்ணுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவது அதிகம் என்றாலும் ஓர் ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னால் பெண் ஒருத்தி இருப்பாள் என்று பெருமையாகக் கூறுவது ஆண்களிடம்தான் அதிகம்.
பெண்ணின மேம்பாட்டுக்குப் போராட்டம் நடத்தி வெற்றி கண்ட வீர மகளிரைப் பற்றி இன்றைய சமூகம் அறிந்துகொள்வது அவசியம்.
புதுமைப் பெண்ணாய் உருவெடுத்த வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள், என்.எஸ்.வேங்கடாச்சாரியார்-பட்டம்மாள் தம்பதிக்கு 1901-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 1-ஆம் தேதி இரண்டாவது குழந்தையாகப் பிறந்தார். குலதெய்வமான திருக்கோளூர் பெருமானின் பெயர் வைத்தமாநிதி. முடும்பை என்பது அவர்களின் பூர்வீக ஊர். வைத்தமாநிதி, முடும்பை என்ற இவற்றின் முதல் எழுத்துகளைச் சேர்த்து வை.மு. என்ற எழுத்துகள் அமைந்தன.

வை.மு.கோ.வுக்கு அவர் மாமியார்தான் தெலுங்கு மொழியை முதன் முதலில் கற்றுத் தந்தார். பள்ளி, கல்லூரி செல்லாமலேயே கல்வி அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளப் பெரிதும் ஆதரவு தந்தவர்கள் அவரது கணவரும் மாமியாரும்தான்.

கற்பதை எளிதாகப் புரிந்துகொண்டு வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் இயற்கையிலேயே அமையப்பெற்ற கோதைநாயகி அம்மாள், தன் தோழி பட்டம்மாள் உதவியுடனும், கணவர் ஆதரவுடனும் தமிழ் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினார். தன் சிறிய தகப்பனார், திருத்தேரி ராகவாச்சாரியாரிடம் நாலடியார், தேவாரம், திருவாசகம், கம்பராமாயணம், திருவாய்மொழி முதலிய பல தமிழ் இலக்கியங்களைக் கற்றார்.

வை.மு.கோவின் வெற்றிக்கு அவர் செயல்கள் அனைத்திலும் கை கொடுத்து நின்றவர் கணவர் பார்த்தசாரதிதான். பால்ய விவாகச் சட்டம் தடைசெய்யப்படாத காலத்தில், பார்த்தசாரதிக்கும் வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாளுக்கும் 1907-ஆம் ஆண்டு (அம்மையாருக்கு ஐந்தரை வயது, கணவருக்கு ஒன்பது வயது) திருமணம் நடைபெற்றது.

திருமணத்தின்போது வை.மு.கோ.பள்ளி சென்று படித்தவரில்லை.
பார்த்தசாரதி, வை.மு.கோ.வைக் கல்வி கற்கச் செய்தார். சுருக்கெழுத்துத் தேர்வில் முதல் மாணவராகத் தேர்வு பெற்றதற்காகக் கிடைத்த தங்கப் பேனாவை, தன் துணைவி கோதைநாயகிக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கினார். ஆனால் அந்தப் பேனா தொலைந்துவிட்டது. அதனால் அம்மையாரின் ஆறாத துக்கத்தைக் கண்ட பார்த்தசாரதி, ஆறுதல் கூறித் தேற்றினார்.
சமூக மறுமலர்ச்சிக்கும், பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கும் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வமும் அவருடைய கற்பனை வளமும் சேர்ந்து எழுத வேண்டும் என்ற ஆவலைத் தூண்டின. சுற்றுப்புறக் குழந்தைகளின் வற்புறுத்தலுக்காக புதிய புதிய கதைகள் சொல்வதற்காக "இட்டுக்கட்டி'க் கதை சொல்லும் கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அதற்காகக் கற்பனை செய்யும்போது நாவல் எழுதும் ஆர்வம் பிறந்தது.

அவர் எழுதத் தொடங்கிய காலத்தில் தமிழில் புதினங்கள் மிகக் குறைவு. வெளிவந்தவையும் துப்பறியும் நாவல்கள்தான்.

வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார் தன் நாவல்களைத் தொடர்ந்து வெளியிட "மனோரஞ்சனி' என்ற மாத இதழைத் தொடங்கினார். வை.மு.கோ.வின் படைப்புகளை வெளியிடவும் "மனோரஞ்சனி' இதழ் போல் மாத இதழ் ஒன்றைத் தொடங்க யோசனை கூறினார் வடுவூரார். அந்த யோசனையைச் செயலாக்க இதழ் ஒன்று தொடங்கும் ஆர்வம் அம்மையாருக்கு ஏற்பட்டது. அந்த நேரத்தில் வெளிவராமல் நின்று போயிருந்த "ஜகன்மோகினி' என்ற இதழை விலைக்கு வாங்கி 1925-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் அதே பெயரில் வெளியிடத் தொடங்கினார்.


கோதைநாயதி அம்மாளின் முதல் நாவலான "வைதேகி' எழுத்துப் பிரதியை, பிழைதிருத்தித் தருவதாகக் கூறி வாங்கினார் வடுவூரார். "ஜகன்மோகினி' இதழ் வெளிவரத் தொடங்கியவுடன் வடுவூராரின் "மனோரஞ்சனி' துவண்டு விட்டது. இதனால் பொறாமை கொண்ட வடுவூரார் அம்மையாரைப் பலவாறாகப் பயமுறுத்தி, நான்தான் வை.மு.கோவுக்காக "வைதேகி' நாவலை எழுதுகிறேன். அவருக்கு எழுத வராது. இனி நான் தொடர்ந்து எழுதித் தரமாட்டேன் என்று ஓர் அறிக்கையையும் "மனோரஞ்சனி' இதழில் வெளியிட்டார்.

வாசகர்களிடையே இந்த அவதூறு செய்தி பரவியது. குழப்பம் ஏற்பட்டது என்றாலும் வாசகர்கள் வடுவூரார் கூற்றை நம்பவில்லை. அம்மையாரும் அஞ்சவில்லை. தன் நினைவாற்றல் சக்தி கொண்டு "வைதேகி'யைத் தொடர்ந்து எழுதி வெளியிட்டதால் வடுவூரார் கூற்று பொய்யானது. "ஜகன்மோகினி'யின் புகழ் மேலும் ஓங்கியது. வை.மு.கோ.வின் எழுத்தாற்றல் தமிழ் வாசகர்களிடையே பரவியது.

அதனால் அம்மையார், ஜகன்மோகினியில் பல்வேறு பகுதிகளையும் மற்ற இதழ்கள் போல் வெளியிடலானார். பிரபல எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளையும் வெளியிட்டார். விற்பனை கூடியது. 1937-ஆம் ஆண்டு சொந்த அச்சகம் உருவானது.


பத்திரிகையாளராக, நாவலாசிரியராக மட்டுமிருந்த வை.மு.கோ.வுக்கு அன்னிபெசன்ட் அம்மையார் மூலமாக தேசபக்தர், சமூகத் தொண்டர் அம்புஜம் அம்மாள் நட்பு ஏற்பட்டது. தந்தை சீனிவாச ஐயங்கார் இல்லத்துக்கு மகாத்மா காந்தி வருகை தந்தார். வை.மு.கோ., காந்தியைச் சந்தித்தார். வை.மு.கோவின் வாழ்க்கையில் பெரும் திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. பட்டாடையே உடுத்திப் பழக்கப்பட்ட வை.மு.கோ. அதுமுதல் கதர் புடவையையே அணியத்தொடங்கினார். மங்கல நாணைத் தவிர ஆடம்பரமான அணிகலன்களைத் தவிர்த்து, வேறு நகைகளை அணிவதில்லை என்று உறுதி பூண்டு அதையும் இறுதி வரையில் கடைப்பிடித்தார். பின்பு அம்புஜம் அம்மையார், ருக்மணி லட்சுமிபதி, வசுமதி ராமசாமி ஆகியவர்களுடன் இணைந்து சமூக சேவையில் ஈடுபட்டார்.

1931 மகாத்மா கள்ளுக்கடை மறியலில் ஈடுபட வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்தபோது திருவல்லிக்கேணி இருசப்ப கிராமணித் தெருவில் இருந்த கள்ளுக்கடை முன் மறியல் செய்தார். சென்னை சைனா பஜாரில் தடையை மீறி ஊர்வலம் சென்றதால், தலைவர்கள் பலருடன் அம்மையாரும் கைது செய்யப்பட்டார். ஆறு மாதச் சிறைத் தண்டனையும் நூறு ரூபாய் அபராதமும் விதிக்கப்பட்டது. அபராதம் கட்ட மறுத்ததால் கூடுதலாக நான்கு வாரம் சிறைத் தண்டனை அம்மையாருக்கு விதிக்கபட்டது.
சிறையில் இருந்த "ஜகன்மோகினி'யை அவர் கணவர் பார்த்தசாரதி வெளியிட்டு வந்தார். பத்திரிகைக்குக் கதை இல்லையே என்று கணவர் கவலைப்படாமல் இருக்க, சிறைக் காவலர்களுக்குத் தெரியாமல் நாவல் எழுதி அனுப்பினார். அவ்வாறு எழுதப்பட்ட நாவல்தான் "உத்தமசீலன்'.
இரண்டாவது உலகப்போரின்போது யுத்த பீதி காரணமாக மக்களை நகரை விட்டு வெளியேறப் பிரசாரம் செய்தபோது "ஜகன்மோகினி' அச்சகத்தோடு சென்னைக்கு அடுத்த செங்கல்பட்டு அருகேயிருந்த சிங்கபெருமாள் கோயில் எனப்படும் சிற்றூரில் குடியேறினார். ஜகன்மோகினி வெற்றிக்கு அதில் சித்திரம் வரைந்த சாமுவேல் என்ற ஓவியர் இறுதிவரை ஜகன்மோகினி சிறப்பாக வெளிவர உறுதுணையாக இருந்தார்.

நாடு விடுதலை அடைந்தவுடன் மீண்டும் சென்னைக்கே "ஜகன்மோகினி' அலுவலகத்தையும் அச்சகத்தையும் அம்மையார் கொண்டுவந்தார். வை.மு.கோ. தன் வாழ்நாளில் 115 நாவல்களை எழுதியுள்ளார். விதவை பிரச்னை, கணவரால் கைவிடப்பட்ட பெண்களின் துயரம், கைம்பெண்ணின் வாழ்க்கைப் போராட்டம் முதலிய பெண்களின் அவலங்களைச் சித்திரித்து அவற்றை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான வழிவகைகளையும் தெரிவித்தார்.

இந்திய விடுதலைக்கு முன்பு தேசிய நோக்குடன் எழுதப்பட்ட நாவல் வரிசையில் வை.மு.கோ. நாவல்களைத் திறனாய்வாளர்கள் இணைக்காதது சரியான திறனாய்வாகாது. தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தில் வை.மு.கோ. அம்மையார் அழியா இடம் பெற்றவர் என்பதே உண்மை.
மகாகவி பாரதியாரின் பாராட்டைப் பெற்றது அம்மையார் செய்த பெரும்பேறு. வை.மு.கோ. இனிய குரலில் பாடுவதை மெய்மறந்து பாரதியார் ரசித்ததாகக் கூறுவார்கள். வை.மு.கோ.வின் நாவல்களில் அநாதைப்பெண், தியாகக்கொடி, ராஜ்மோகன், நளினசேகரன் ஆகிய நாவல்கள் திரைப்படமாகத் தயாரிக்கப்பட்டன.

கணவன்-மனைவி என்றால் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்று எடுத்துக்காட்டாக வாழ்ந்து காட்டிய கோதையர் திலகம் வை.மு.கோ. 1960-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 20-ஆம் தேதி இயற்கை எய்தினார்.

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

சனி, 2 டிசம்பர், 2017

924. நட்சத்திரங்கள் -2; டி.ஆர்.ராமச்சந்திரன்

டி.ஆர்.ராமச்சந்திரன் - மேட்டுக்குடி வாழ்வின் பகடி
பிரதீப் மாதவன்

நவம்பர் 30. டி.ஆர்.ராமச்சந்திரனின் பிறந்த தினம்.
===
நகைச்சுவை நடிகர்களின் பெரும் புகழைப் பார்த்து அவர்களுக்கு ஏற்ற கதையை எழுதி, நாயகனாக்குவது இன்றைய கண்டுபிடிப்பு அல்ல. அந்தக் காலத்திலேயே தொடங்கிவிட்டது. அப்படித் தொடங்கி வைத்தவர்களில் ஒருவர்தான் டி.ஆர். ராமச்சந்திரன். இவர் ஹீரோவாக நடித்த ‘கல்யாணம் பண்ணியும் பிரம்மச்சாரி’ படத்தில், அன்று முன்னணி நாயகனாக வளர்ந்துவிட்ட சிவாஜி கணேசன் இரண்டாவது ஹீரோவாக நடித்தார் என்றால், பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். இதில் சிவாஜிக்கு ஜோடி பத்மினி என்றால் ராமச்சந்திரனுக்கு ஜோடி ராகினி. நகைச்சுவை நாயகனாக அடைந்த வெற்றியால், ராகினி மட்டுமல்ல, வைஜெயந்திமாலா, அஞ்சலிதேவி, சாவித்ரி, ஸ்ரீரஞ்சனி எனப் பல முன்னணிக் கதாநாயகிகள் இவருக்கு ஜோடியாக நடிக்கத் தயங்கவில்லை. டி.ஆர். ராமச்சந்திரன் நாடகம் வழியாக சினிமாவுக்கு வந்தவர். 25 படங்களில் கதாநாயகனாக நடித்த இவர், அதன் பிறகு நகைச்சுவை, குணச்சித்திர கதாபாத்திரங்களில் சுமார் 30 ஆண்டு காலம் நிலையான செல்வாக்குடன் சாதனை படைத்தவர்.

காவிரி மைந்தர்

கரூரிலிருந்து 22 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் திருக்காம்புலியூர் என்ற கிராமத்தில் 1917-ல் பிறந்தவர். அப்பா ரங்காராவ் எளிய விவசாயி. ராமச்சந்திரன் நான்கு வயது சிறுவனாக இருக்கும்போதே அம்மாவை இழந்தார். தாயை இழந்த ஏக்கம் தெரியக் கூடாது என்பதற்காக மகனுக்கு அதிக செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தார் அப்பா. ஆறு வயதில் திண்ணைப் பள்ளியில் சேர்த்தார். ஆனால் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திடீர் திடீரென்று ராமச்சந்திரன் காணாமல் போய்விடுவார். தேடிப்போனால், ஆடுகள், கோழிகளோடு அன்புடன் பேசிக்கொண்டிருப்பார்.


உள்ளூர் பள்ளிக்கூடம் சரிவராது என முடிவு செய்து குளித்தலையில் ஒரு குருகுலப்பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டு வந்துவிட்டார் அப்பா. வீட்டு ஞாபகமாகவே இருந்த ராமச்சந்திரனுக்கு படிப்பு பாகற்காய் ஆனது. பள்ளிக் கல்வியைக் கஷ்டப்பட்டு முடித்தவரைத் திருச்சி நேஷனல் கல்லூரியில் சேர்க்க நினைத்திருக்கிறார் அப்பா. ஆனால் படிப்பு வேண்டாம் எனக்கு நடிப்பு போதும் என்று கிளம்பிவிட்டார் ராமச்சந்திரன்.

பாட்டு போட்டுக் கொடுத்த ரூட்

பரீட்சை முடிந்து விடுமுறைக்கு வரும்போதெல்லாம், மகனை வாய்ப்பாட்டு கற்றுக்கொள்ள வைத்தார் அப்பா. வாய்ப்பாட்டுடன் ஆர்மோனியமும் கற்றுக்கொடுத்தவர் கரூர் ராகவேந்திராவ். இவர் நாடகங்களில் பின்பாட்டுப் பாடும் பாடகர். அவர் நடிப்பது போன்ற பாவனைகளுடன் பாடக் கற்றுக்கொடுக்க, ராமச்சந்திரனுக்கு நடிப்புமீது காதல் வந்துவிட்டது. பிறகு அப்பா அனுமதியுடன் ராகவேந்திரராவுடன் ஒட்டிக்கொண்ட ராமச்சந்திரன் திருச்சி, தஞ்சாவூர், மதுரை என்று நாடகக் குழுக்களுடன் ஊர் சுற்றியிருக்கிறார். பிறகு மதுரையில் தங்கியபோது அங்கே நாடகக் கம்பெனியில் சேர அனுமதி கேட்டு அப்பாவுக்குக் கடிதம் எழுத, மகனின் விருப்பத்துக்கு அவர் தடை போடவில்லை.

3 ரூபாயிலிருந்து 25 ரூபாய்


மதுரையின் புகழ்பெற்ற நாடக கம்பெனிகளில் ஒன்றான ‘பாலமோகன ரஞ்சித சங்கீத சபா’வில் நடிகராகச் சேர்ந்தார் ராமச்சந்திரன். ஜெகன்நாத ஐயர் வாத்தியாராகவும் முதலாளியாகவும் இருந்து நடத்திவந்த இந்த நாடகக் குழுவில் ஸ்திரீ பார்ட் போடுபவர்களுக்குத் தோழியாக நடிக்க ஆரம்பித்தார் ராமச்சந்திரன். தங்க இடம், மூன்று வேளை சாப்பாடு உட்பட மாதம் 3 ரூபாய் சம்பளத்துடன் கலை வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். இவரது நடிப்புத்திறமையைக் கண்ட சக நடிகரான எஸ்.வி. வெங்கடராமன் (மீரா படத்துக்கு இசையமைத்தவர்) பின்னாளில் தனியாக நாடக கம்பெனி தொடங்கியபோது 25 ரூபாய் சம்பளத்துடன் ராமச்சந்திரனை அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்.

நண்பரின் கம்பெனியில் சேர்ந்த அதிர்ஷ்டம் உடனடியாக அவருக்குப் படவாய்ப்பைக் கொண்டுவந்தது. காரைக்குடியில் வெங்கட்ராமன் குழு திறமையைக் கண்ட ஏ.வி.மெய்யப்பச் செட்டியார், பிரகதி பிக்சர்ஸ் கம்பெனியுடன் இணைந்து தயாரித்த ‘நந்தகுமார்’படத்தில் நடிக்க வெங்கட்ராமன் நாடகக் குழுவில் இருந்த அத்தனை பேரையும் ஒப்பந்தம் செய்தார். இதுதான் ராமச்சந்திரன் நடித்த முதல்படம். இதில் சின்னக் கதாபாத்திரம் என்றாலும் தனித்துத் திறமையைக் காட்டிய ராமச்சந்திரனை மெய்யப்பச் செட்டியாருக்குப் பிடித்துப் போய்விட்டது.


திருப்புமுனை

இரண்டாம் உலகப்போர் சமயத்தில் மக்கள் மன இறுக்கத்துடன் இருந்தார்கள். இந்த நேரத்தில் நகைச்சுவைப் படங்கள் ரசிகர்களுக்கு நல்ல ரிலீஃபாக இருக்கும் என்று நினைத்த மெய்யப்பச் செட்டியார், பம்மல் சம்பந்த முதலியார் எழுதிய நகைச்சுவை நாடகமான ‘சபாபதியை’அதே பெயரில் படமாக்குவது என்று முடிவு செய்தார். நாடக வடிவில் இருந்ததைத் திரைக்கு மாற்றி எழுதும்படி ஏ.டி. கிருஷ்ணசாமியைக் கேட்டுக்கொண்டார். ஏற்கனவே சபாபதி நாடகத்தில் நடித்திருந்த ராமச்சந்திரனை நாயகனாக்கினார் செட்டியார்.

மிகப் பெரும் வெற்றியை பெற்ற இந்தப் படம், ராமச்சந்திரனுக்குப் பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதன்பிறகு ஏ.வி.மெய்யப்பச் செட்டியாரின் செல்லப் பிள்ளையானார் ராமச்சந்திரன். உலக போர் முடிந்த பிறகு சென்னைக்கு ஏ.வி.எம் ஸ்டூடியோ இடமாற்றம் செய்யப்பட்டது. இதன்பிறகு ஏ.வி.எம் தயாரித்த பெரும்பாலான வெற்றிப் படங்களில் ராமச்சந்திரனுக்காவே ரகளையான காமெடி கதாபாத்திரங்கள் முக்கியவத்துடன் உருவாக்கப்பட்டன.

உயர்தட்டு நகைச்சுவைக்கு உதாரணம்

40களில் செல்வச் செழிப்புடன் வளர்ந்த மேட்டுக்குடி இளைஞர்களைப் பிரதிபலிக்கும் கேலியான கதாபாத்திரங்களில் வெளுத்துக் கட்டியவர். முட்டாள்தனம், புத்திசாலித்தனம் ஆகியவற்றின் கலவையுடன் குறும்புத்தனம், அப்பாவித்தனம், வெட்கமும் கொஞ்சம் அம்மாஞ்சித்தனமும் கலந்த காதல் உணர்ச்சி, இவற்றுடன் தனது அபாரமான உடல்மொழியால் ரசிகர்களை வயிறுகுலுங்கச் சிரிக்கவைத்த நகைச்சுவைக்கு டி. ஆர். ராமச்சந்திரன் சிறந்த உதாரணம். கதாநாயகிகள் தங்களது கண்களை நடிக்கப் பயன்படுத்துகிறார்களோ இல்லையோ, இவர் தனது உருண்டையான கண்களைப் பயன்படுத்தினார். இவர் உருட்டி விழிப்பதைப் பார்த்ததுமே ரசிகர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர் ஏற்றுக்கொண்ட பெரும்பாலான பாத்திரங்கள் மேட்டுக்குடி வாழ்வை நகைச்சுவையாக்கின.



50க்கும் அதிகமான படங்களில் தனக்கான பாடல்களைப் பாடி நடித்த இவர், ரசனையுடன் பல படங்களைத் தயாரித்தும் நடித்திருக்கிறார். திரைப்படங்களிலிருந்து ஓய்வுபெற்றபின் அமெரிக்காவில் தன் மகள்களுடன் வசித்துவந்தார். கடந்த 1990-ம் ஆண்டு, இதய அறுவை சிகிச்சையின்போது காலமானர். அவர் மறைந்தாலும் அவரது உருண்டையான கண்களையும் வித்தியாசமான உடல் மொழியையும் ரசிகர்களால் மறக்கவே முடியாது.

[ நன்றி:  tamil.thehindu.com  ]


தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
நட்சத்திரங்கள்
டி. ஆர். இராமச்சந்திரன்: விக்கிப்பீடியா